Przemyślenia, opinie, fakty - BLOG ACIDDRINKERA

„Mnie osobiście bardzo kłułoby w oczy zdanie typu ‘Żont hce podwyszki emerytór’...”

Ech, typowy argument entyreformistów – biorą z dupy jakieś zdanie, zapisują je byle jak, a potem głoszą „tak to bendzie wyglondało po reformie!!!!111oneone”.

Swoją drogą, wiesz że np. kogoś urodzonego przed I wojną by kłuło np. napisanie „anatomia żurawia”, bo w tych czasach pisało się „anatomja żórawia”?

Ciupak, +1
jestem absolutnie za uproszczeniem zasad pisowni wyrazów. choć nigdy nie miałem problemów z ortografią uważam, że jest to niepotrzebna komplikacja i zawracanie głowy. zamiast zastanawiać się JAK coś napisać powinno się zastanowić CO napisać.

. Na pewno jednak nie powinno się tak skrajnie [o ile w ogóle] deformować ortografię. Mnie osobiście bardzo kłułoby w oczy zdanie typu ‘Żont hce podwyszki emerytór’

A mnie bardzo kłuje w oczy jak ktoś nie potrafi odmieniać rzeczowników.

BTW: niejaka stokrotka reformę ortografii postuluje od czasów zanim jeszcze zacząłem czytać pl.hum.polszczyzna, czyli od przynajmniej 3 lat. Ponoć nawet jakieś podpisy zbiera pod obywatelskim projektem ustawy.

Ćeszę śę, że pszynajmńej jedna osoba mńe popiera ;P.

„choć nigdy nie miałem problemów z ortografią uważam, że jest to niepotrzebna komplikacja i zawracanie głowy”

Fakt, najśmieszniejsze jest to, że najbardziej o reformę krzyczą ci, co nigdy problemów z ortografią nie mieli ;).

ja nie krzyczę i nie mam zamiaru tego robić ;p

Ja też jestem za, ja też! Fakt faktem, że sam już się raczej nie przestawię na tę ‘nowość’, ale nie widzę powodu dla którego przyszłe pokolenia miałyby się w to bawić, tym bardziej, że w wymowie różnicy dawno już nie ma.

To zróżnicowanie zapisu nie wzięło się znikąd, lecz stanowi odzwierciedlenie wielowiekowej historii naszego języka (a nawet wcześniejszej).
Poza tym, jeśli mielibyśmy usuwać h lub ch, to fakty naukowe świadczyłyby za pozostawieniem… ch. Udowadniał nie będę, bo nie mam czasu, ale możecie mi wierzyć.
To, że co niektórym nie chce się nauczyć kilku naprawdę prostych regułek pisowni, nie powinno mieć tu znaczenia. Zasady pisowni w tym zakresie są naprawdę nieskomplikowane.

„To zróżnicowanie zapisu nie wzięło się znikąd, lecz stanowi odzwierciedlenie wielowiekowej historii naszego języka (a nawet wcześniejszej).”

I dlatego, że wzięło się z historii, niech i przejdzie do historii. Poza tym, gdyby ortografia polska się opierała całkowicie na historii, pisalibyśmy „żóraw”, „marmór” i „puhar”.

„Poza tym, jeśli mielibyśmy usuwać h lub ch, to fakty naukowe świadczyłyby za pozostawieniem… ch.”

Jakieś to fakty? Poza tym, <h> jest oszczędniejsze w zapisie – jedna litera zamiast dwóch.

Jakie? Historycznojęzykowe. H oznaczało dźwięczne h, które obecnie w języku ogólnym nie występuje, gdyż zostało wyparte przez h bezdźwięczne oznaczane jako ch.
Ta wybierzmy przyszłość, czyli w tym momencie dyktat nieuków, którym ciężko kilka prostych regułek spamiętać. A tak to po poziomie pisowni jestem w stanie zorientować się, z kim mam do czynienia.

Akurat ortografię dyktatu nieuków mamy teraz, kiedy każą nam pisać <chÓr>, ale <marmUr> (czy też <obfity>, zamiast historycznie poprawnego <opwity>…). I nie tylko prostych regułek, ale też masę wyjatków, bezsensów i nielogiczności.

Od razu widać, że się nie znasz. Głoska wymawiana jako „u” w podanych przez Ciebie wyrazach ma zupełnie inne pochodzenie. Gdybyś miał jakąkolwiek wiedzę z zakresu historii języka nie pisałbyś takich rzeczy jak wyżej… Jeśli chcesz ze mną dyskutować na ten temat, to lepiej przygotuj się merytorycznie, bo to akurat moja działka…

„Głoska wymawiana jako „u” w podanych przez Ciebie wyrazach ma zupełnie inne pochodzenie”

Takie same. Oba się wywodzą od łącińskiego <o>.

A ja przez tylko krótki czas opanowałem bardzo dobrze ortografię, później przyszło lenistwo i zrobiło swoje. Po mimo to uważa, że nie powinno się iść na łatwiznę. Zauważam po samym sobie, jak bardzo się uwsteczniam, bo większość roboty mogę zwalić na komputer (jakieś tam sprawdzanie głupiej ortografii, liczenie nudnych liczb itp.). To, że od jakiegoś czasu staje się popularne, zdobywanie papierów na dys-cokolwiek to problem rodziców, którzy myślą, że pomagają swoim pociechom. Ja zwyczajnie uważam to za psujące kolejne pokolenie lenistwo.
A co do Francji i ich oporowi przed amerykanizacją, jednak miło by było, jak by się dało za pomocą jednego języka, dogadać w dowolnym kraju. W tym przypadku Francja, jak i Belgia (może i inne kraje, ale o tych dwóch mam coś do powiedzenia), walcząc o czystość języka, czy jaki tam cel sobie upatrzyły, tak na prawdę zniechęcają do siebie ludzi z innych, niefrancuskojęzycznych krajów. Nie chodzi mi tu tylko o możliwość dogadania się z np. policjantem, ale o coś tak oczywistego jak głupie etykietki na automacie do kawy na lotnisku (np. w Brukseli spotkałem się tylko z opisem po francusku i walońsku). Dla porównania, jeszcze nie tak dawno prasa w Polsce lubowała się w doniesieniach, jak to gość z zachodu nie mógł się dogadać z panią w kiosku, albo w kasie na dworcu centralnym w Warszawie. Oczywiście nieznajomość angielskiego była wtedy piętnowana jako przejaw ciemnoty, a tu okazuje się, że stolica UE jest jego doskonałym przykładem (który, z jakiegoś powodu, warto przemilczeć w prasie).